Richard L. Russell: Is Rusland aan Maria toegewijd?

Richard L. Russell

By

Richard L. Russell is Non-Resident Senior Fellow for Strategic Studies at the Center for the National Interest. A Catholic convert, Russell holds a Ph.D. in Foreign Affairs from the University of Virginia and specializes in foreign policy and international security. He is the author of three books: Sharpening Strategic Intelligence (Cambridge University Press); Weapons Proliferation and War in the Greater Middle East (Routledge); and, George F. Kennan’s Strategic Thought (Praeger). .


fatima-bol3.jpg13 oktober 2015, IS RUSLAND AAN MARIA TOEGEWIJD?

Richard L. Russell – http://catholicexchange.com/russia-consecrated-mary

Het Rusland van vandaag keert rancuneus terug naar de international politiek na een tijdelijk terugtrekken na de ineenstorting van het Sovjet imperium. Moskou valt aan met koppige diplomatie en militaire steun voor het meedogenloze regime in Syrië dat meer dan honderdduizend Syriërs heeft afgeslacht om een burgeroorlog te verpletteren.  Ook ontmantelt Moskou militair het naastgelegen Oekraïne door de Krim te bezetten en het steunen van een opstand in het oosten van het ingesloten land dat er naar had verlangd om te integreren in de Westerse beschaving. De agressie van Rusland heeft Amerika en Europa getergd, terwijl staten die dichter bij de Russische grens liggen vrezen dat zij spoedig politiek, militair en economische worden onderdrukt door president Vladimir Poetin.

Deze gebeurtenissen die zich snel en tragisch ontvouwen, zouden de herinneringen van trouwe katholieken moeten opschudden van de belofte die Onze Lieve Vrouw deed tijdens haar verschijningen in Fatima, Portugal, aan het begin van de vorige eeuw. De Gezegende Moeder vertelde aan de drie kinderen in Fatima op 13 juli 1917: “Ik kom vragen om de Toewijding van Rusland aan mijn Onbevlekt hart en de eerherstellende communie op de eerste zaterdagen. Wanneer ze naar mijn verzoeken luisteren, dan zal Rusland worden bekeerd en zal er vrede zijn. Zo niet dan zal zij haar dwalingen verspreiden over de hele wereld, oorlogen uitlokken en de Kerk vervolgen.” De serie verschijningen in Fatima werden besloten met het fameuze ‘dansen van de zon’ op 13 oktober 1917, waar tienduizenden pelgrims getuige van waren.

Twee van de zieners van Fatima, Jacinto en Francisco, stierven als kinderen, maar Lucia bracht een lang leven door in anonieme afzondering. Lucia ontvluchtte de publieke aandacht en controversies die de verschijningen van Fatima omgaven – zoals gebruikelijk bij alle authentieke Maria verschijningen gedurende de tweeduizend jaar kerkgeschiedenis – om te leven als een slotzuster.

De verschijningen van Fatima worden getekend door een controversie van bijna honderd jaar over de vraag of de Kerk wel of niet Rusland heeft toegewijd aan het Onbevlekt Hart van Maria, zoals O.L. Vrouw verzocht. In een interview van zuster Lucia met de schrijver T. Walsh, ‘maakte zij het duidelijk dat Onze Lieve Vrouw niet had gevraagd om de toewijding van de wereld aan haar Onbevlekt Hart. Wat zij specifiek vroeg was de toewijding van Rusland.’ Ze gaf natuurlijk geen commentaar op het feit dat Paus Pius XII de wereld, niet Rusland, had toegewijd aan het Onbevlekt Hart in 1942.

Het begrip van zuster Lucia van Fatima was verrijkt door een diep gebedsleven dat gevuld was met private openbaringen. Onze Lieve Vrouw verscheen vaak aan Lucia tot ze stierf op 13 februari 2005 op de leeftijd van zevenennegentig, schreven Kardinaal Tarcisio Bertone met Giuseppe De Carli in hun boek uit 2008 ‘Het laatste geheim van Fatima.’ Lucia vertelde verder aan Walsh, waarbij ze kennelijk conclusies trok uit een verschijning die ze had gehad in 1927, “Wat Onze Lieve Vrouw wil is dat de Paus en al de bisschoppen in de wereld Rusland zullen toewijden aan haar Onbevlekt Hart op een speciale dag. Als dit wordt gedaan, zal zij Rusland bekeren en zal er vrede zijn. Als het niet wordt gedaan dan zal Rusland haar dwalingen verspreiden over alle landen in de wereld.”

Pausen in de daaropvolgende decennia hebben de wereld heel duidelijk toegewijd, maar niet specifiek Rusland en niet in eenheid met alle bisschoppen van de Kerk in de wereld. St. Johannes Paulus II bijvoorbeeld, wijdde de wereld toe aan het Onbevlekt Hart van Maria op het St. Pietersplein op 25 maart 1984. En meer recent wijdde Paus Franciscus in oktober 2013 de wereld toe aan het Onbevlekt Hart van Maria in aanwezigheid van zo’n 150.000 pelgrims in Rome.

Niettemin betogen vele waarnemers dat deze toewijdingen van de wereld voldeden aan het verzoek van Onze Lieve Vrouw van Fatima. Hoogst opmerkelijk deelde een van de hoogste prelaten van de Kerk, Kardinaal Bertone, die zowel diende als secretaris van de Congregatie voor de Geloofsleer en later als de Vaticaanse Staatssecretaris, details van zijn interview met zuster Lucia op 17 november 2001 in haar klooster. Volgens het verslag van Bertone zei zuster Lucia dat “de toewijding die Onze Lieve Vrouw wenste, gedaan was in 1984 en dat het door de Hemel was aanvaard.”

Zonder twijfel is de Katholiek Kerk terughoudend geweest om specifiek Rusland toe te wijden om te vermijden dat zij de Russisch Orthodoxe Kerk zou beledigen. Zoals Bertone en De Carli uitleggen: “De toewijding van Rusland stelde duidelijk een heel netelig religieus-politiek probleem aan Johannes Paulus II. De Paus, die de gevoeligheden van ‘onze speciale broeders’, de Orthodoxen, niet wilde kwetsen, bleef voorzichtig. Een expliciete toewijding zou door de Patriarch van Moskou en heel Rusland, Alexis II, worden opgevat als een oorlogsverklaring.

Maar zou een Katholieke toewijding van Rusland aan het Onbevlekt Hart van Maria door de Russisch Orthodoxe Kerk rechtmatig gezien worden als een ‘oorlogsverklaring’? Als de Russisch Orthodoxe Kerk de Rooms Katholieke Kerk zou toewijden aan het Onbevlekt Hart van Maria, zou Rome dan beledigd zijn? Of zou Rome rechtmatig dankbaar zijn en haar broederlijke dank doen toekomen aan Moskou met de erkenning dat in deze ernstig problematische wereld zowel oost als west wanhopig elke en alle hulp van onze Gezegende Moeder nodig hebben? Daarenboven noemen wij Katholieken ons leden van de ‘universele’ kerk. Waarom zou de universele kerk dan een harde halt houden bij de Russische politieke grenzen? Vrezen we een Russisch Orthodoxe politiek gemotiveerd verzet? Is ons niet herhaaldelijk in de Bijbel gezegd ‘niet te vrezen’? Katholieken zouden daarom geen vrees moeten hebben en politieke grenzen moeten negeren, in het bijzonder in deze tijd van nieuwe evangelisatie, om in dienst te staan van onze Gezegende Moeder en van de wereld.

De Russisch Orthodoxe Kerk handelt daarenboven vaak meer als een politiek instrument voor president Poetin dan als een ethische controle over zijn macht. Het lijkt dat ze niet aan de Russische Keizer geven wat het zijne is, maar in plaats daarvan lijkt het de verzoeken van Poetin te vervullen als een uitbreiding van de macht van de Russische staat. Patriarch Kirill van de Russisch Orthodoxe Kerk heeft eens, zoals welbekend, Poetins’ heerschappij vergeleken met ‘een wonder van God’ en de Orthodoxe Kerk heeft financieel geprofiteerd van haar nauwe banden met de politiek-economische oligarchie die Rusland beheerst om ongeveer 25.000 kerken in de afgelopen 25 jaar te bouwen of te restaureren.

Het boek van Kardinaal Bertone heeft ondanks zijn bedoeling het aanstoken en de aanhoudende controversie over de vraag of het verzoek van Onze Lieve Vrouw om de toewijding is vervuld, niet opgelost. Inderdaad heeft de langdurige controversie vaak een irritante ‘welles-niets’ klank, waarbij degenen die zeggen dat de belofte is vervuld degenen die zeggen dat het niet is gebeurd gemeen aanvallen.

In plaats deze discussie voort te zetten, zou een meer constructieve en informatieve bijdrage aan het debat zijn als we een stap terug doen en centrale en wezenlijk belangrijke vragen te stellen. Ziet Rusland er vandaag naar uit, en handelt zij zoals zij bekeerd is, zoals Onze Lieve Vrouw beloofde dat het geval zou zijn als het aan haar zou worden toegewijd. Of men zou de vraag op een meer theologische wijze kunnen stellen: zien we de geestelijke ‘vruchten’ van de bekering van Rusland?

Het antwoord op deze beide vragen is een luid klinkend ‘nee’. Na de ineenstorting van de Berlijnse Muur en de Sovjet Unie zonder dat men overging tot oorlog, ontstond de hoop dat de verschillende toewijdingen van de wereld aan het Onbevlekt Hart van Maria geestelijke ‘vruchten’ begonnen af te werpen. Maar deze hoop is vervlogen daar Rusland rustte, zich aanpaste en terugkeerde met een nieuwe versie van haar militante nationalisme om in eigen land en daarbuiten ravage aan te richten.

De beweerde terugkeer naar het Christendom na de atheïstische communistische dagen, is lege propaganda, zoals zoveel in Rusland. Enquetes laten zien dat er een toename is van verwantschap met de Russisch Orthodoxe Kerk daar het deel van de Russische volwassenen die zichzelf als Orthodox ziet, is toegenomen van 31 procent naar 72 procent tussen 1991 en 2008. Ondanks de toename van religieuze identificatie zegt niet meer dan één op de tien Russen dat ze minstens eens per maand een religieuze dienst bijwoont. Eén op de tien Russen die maandelijks naar de Kerk gaat is nauwelijks de massale golf te noemen van religieuze bekering die men zou kunnen verwachten vanuit de belofte in Fatima door Onze Lieve Vrouw.

De demografische crisis, waarbij inbegrepen het ineenstorten van nucleaire verbanden en wijdverspreide abortussen, laten ook zien dat Rusland niet bekeerd is. N. Eberstad, een politieke econoom, schrijft: “De bevolking van het land krimpt, haar moraliteitsniveau is niets anders dan catastrofaal, en haar menselijke hulpbronnen lijken gevaarlijk te worden aangetast. Inderdaad, de problemen die zijn veroorzaakt door de Russische bevolkingsontwikkelingen – in gezondheid, opleiding, gezinsvorming, en andere gebieden – vertegenwoordigen een fenomeen zonder weerga voor een verstedelijkte, geletterde samenleving die niet in oorlog is.” J. Last schildert in zijn boek “Wat te verwachten wanneer niemand iets verwacht” een grimmig beeld van de Russische demografische ramp waarbij Rusland het hoogste aantal echtscheidingen kent in de wereld en abortus zo algemeen is dat in Rusland op elke 10 levende geboortes er 13 abortussen plaatsvinden [schrijffout in tekst?].

Het massieve gebruik door Rusland van  propaganda voor politieke macht laat zien dat het niet bekeerd is. In de Russische ‘nieuws’ uitzendingen zijn de grenzen tussen feit en fictie uiterst vaag geworden. Russische actualiteitenprogramma’s laten aanwijsbare acteurs zien die poseren als vluchtelingen uit Oost Oekraïne, huilende voor de camera’s over verzonnen bedreigingen door gefantaseerde fascistische bendes. Het doel van deze nieuwe propaganda is niet om iemand te overtuigen, maar om de kijker aan de haak te slaan en af te leiden – om het Westerse relaas te verstoren, meer dan zelf een verhaal te bieden. Het internationaal gerespecteerde “Freedom House” schaalt de Russische pers in als “niet vrij” en oordeelt dat de regering van Poetin journalisten straft wanneer ze zich niet conformeren aan haar in toenemende mate strikte definitie van aanvaardbare zienswijzen en zij breidt haar controle over de televisie en de gedrukte media uit.

De opbouw van het militaire apparaat van Rusland, ondanks haar samenleving in verval, laat zien dat het niet bekeerd is. Een karakteristiek kenmerk van Poetin is het belang dat hij heeft gehecht aan het revitaliseren van het leger van Rusland. Als het conventionele wapenarsenaal van Poetin nog niet erg genoeg was, moderniseert hij ook de Russische nucleaire wapens terwijl de Amerikaanse nucleaire kracht wegkwijnt. Het gebruik door Rusland van militaire macht om Oekraïne in te nemen laat zien dat het niet bekeerd is. Rusland zond huurlingen en medewerkers van veiligheidsdiensten om de hand van Moskou te verbergen om politiebureaus en regeringsinstellingen aan te vallen om de legitimiteit van de regering van Oekraïne te ondermijnen.

Een blik op de interne politiek van Rusland, op het sociale en geestelijke verval en op haar meedogenloze buitenlandse en defensie politiek laat treffend zien dat de Kerk niet haar deel van de belofte heeft vervuld van de belofte die door O.L. Vrouw in Fatima is gedaan. De Gezegende Moeder heeft nooit de Kerk van haar Zoon misleid, en zal dit nooit doen. Als zij iets beloofd dan zal ze getrouw haar woord ook geven. Als wij, leden van de Kerk, onze plicht en verantwoordelijkheid hadden vervuld, dan zou Rusland vandaag een totaal ander land zijn en de veiligheid van vele naties zou niet in gevaar gebracht worden door Russische agressie zoals vandaag. Paus Franciscus handelt moedig zoals hij gedaan heeft door een buitengewone Synode van de Bisschoppen bijeen te roepen over het gezin. We mogen hopen en bidden dat onze heilige vader op een dag zijn inspirerende moed en geloof plooit naar het samenroepen van een synode over de verschijningen van Fatima. Met de gevaarlijke staat van de wereld en de Kerk kunnen we ons niet veroorloven om nog jaren handenwringend te verliezen en te falen om moedig de belofte van vrede te grijpen die O.L. Vrouw te Fatima heeft gegeven.

Vgl. ook http://ria-natuurmijnpassie.blogspot.nl/p/blog-page.html


Advertenties